Ophouden.
Ik hou ermee op. Hier dan toch. Ik heb momenteel nog wel een paar stekjes, maar ook daar twijfel ik of ik er wel mee door moet gaan. Waarschijnlijk hou ik er nog eentje, gewoon voor een beetje blablabla af en toe. Als ik beslist heb waar ik dat wil doen, zal ik jou, Susanne, nog wel vrijblijvend uitnodigen om er mee te komen lezen. Niets hoeft, alles mag. Jij was zowat de enige trouwe lezer hier. Superbedankt daarvoor.
Tegelijkertijd ga ik trouwens ook mijn oude weblogs helemaal verwijderen. Ik vind het vreselijk moeilijk, maar de tijd is er wel rijp voor, denk ik. Ik kan me nauwelijks herinneren hoe vroeger was of hoe ik me in zware tijden heb gevoeld, maar het allemaal teruglezen zou het alleen maar verwarrender maken. Mijn weblogs hebben me echt deugd gedaan; ik kon vanalles kwijt en ondervond heel veel steun. Maar intussen is dat domme verleden niet meer echt iets waar ik over praat. Ik probeer er te staan in het hier en nu.
Maar hoe vreemd het ook klinkt, het is veel moeilijk om daarover te schrijven. Het leven is minder spannend, minder spectaculair … . En om mezelf nu iedere dag te gaan forceren om dagdagelijkse dingen zo grappig of speciaal mogelijk te gaan beschrijven, dat zie ik niet echt zitten.
Ik hou ermee op, lieve mensen. Ik blijf zeker nog andere mensen volgen en daar reageren, want ieder op zijn eigen manier heeft wel een plaatsje gekregen bij mij. Hoewel ik sommigen helemaal nooit in real life heb gezien, geef ik op een bepaalde manier toch om de mensen bij wie ik regelmatig lees. Ik wil graag blijven weten hoe het met jullie gaat, dus ik verdwijn zeker niet.
Hartelijk bedankt, lieve mensen. Maar nu mag het doek wel vallen.
